9 ene. 2011

Bernardino Graña (Xornal)


Bernardino Graña: “Hai que berrar como fixo Castelao, segue a haber motivos”
O autor lembra que o Brais Pinto tivo a “valentía de protestar por Galicia en Madrid
Unha nova escolma condensa medio século de poesía de Bernardino Graña Bernardino Graña (Cangas do Morrazo, 1932) leva toda unha vida escribindo. Nos primeiros anos, os seus versos apareceron en castelán, pero daquelas poesías iniciais non quedan nin as lembranzas, xa que Graña non quere nin recordalos. O seu verdadeiro inicio poético comezou en 1958 co Brais Pinto co título Poema do home que quixo vivir. Con esa primeira obra, comeza a escolma Ser auga, darse en auga realizada por Miro Villar e que percorre 50 anos de poesía de Graña. O poeta de Cangas xa ten ese libro nas súas mans e durante esta entrevista non deixou de ollalo coa curiosidade de volver ao seu pasado literario. “Toda unha vida aquí metida”, dixo Graña ao ver o libro no salón da súa casa en Culleredo.



Resulta duro enfrontarse a un libro que resume cinco décadas da vida dun?

Eu fun vivindo a vida da miña maneira, como puiden. Estiven en moitos lugares. En Brasil, en toda España. Eu penso que os seres humanos debemos ser movedizos, non asentados. Iso da xubilación é malo porque nós temos que movernos sempre.



Moitos din de Bernardino Graña que é o gran poeta do mar...

Non estou moi de acordo con iso. Os periodistas sempre tendedes a simplificar, necesitades simplificar. Falouse sempre moito do poeta do mar, que se o poeta do mar por acó e o poeta do mar por alá... Pero eu son poeta do mar e do amar. Na miña vida, tamén tiven algúns amores e algúns desamores.



Pero sendo do Morrazo, o mar ten que estar moi presente.

Claro que si. Andei moito co meu tío Emilio, que era mariñeiro. Con el ía ás nécoras, ás fanecas e a todo iso. Coñecíamos á perfección a Ría de Vigo e toda a zona. Todo iso queda ben gravado dende que eres un cativo. Por outra banda, o mar é unha fonte de inspiración. O mar chama, o mar esta sempre a chamar por ti. Chama tanto que acaba por engulirte.



Pese a toda a poesía, vostede ingresou na RAG o pasado mes de xuño cun discurso sobre os contos, o cal sorprendeu a moitos e, entre eles, ao propio Miro Villar. Por que se decidiu por ese tema?

Eu estiven dende pequeno escoitando historias. A miña avoa, a miña nai, as miñas tías... Escoitei moitas historias, algunhas fantásticas, outras verdadeiras... Tiven a sorte de medrar e alimentarme con elas e quixen devolver todo iso no discurso. Quería devolverlle nese momento ao pobo algo do que me dera. Era unha débeda. Os contos, a música, a fala... Todos iso está no meu nacer, pero xa antes de que eu saíra á luz. A fala é unha música e iso foi un agasallo do pobo que tiña que devolver.



Ingresou na Academia o pasado xuño. Foi un recoñecemento tardío?

Eu non me queixo, ingresar foi algo moi positivo. Tiven que esperar e tiven que ver como ían entrando outros. Todos eles tiñan que entrar. Ingresaron homes e ingresaron mulleres e era moi bo que todos eles foran entrando. Eu non tiña présa por entrar. Se ingresaba, pois ben. Que non ingresaba? Pois tamén ben. Non tiña grande ansia.



Vostede formou parte do Brais Pinto. É unha gran responsabilidade que chega a pesar formar parte dese grupo que segue a ser un referente?

Eu estou sorprendido co que fixemos co Brais Pinto. Nós non eramos máis que estudantes sen cartos e nós, daquela, só buscábamos saír adiante. E si, foi unha gran responsabilidade a que tivemos. O Brais Pinto foi un grupo que tivo a valentía para berrar por Galicia dende Madrid. Facer un berro noso e axudar a berrar e a protestar. Había que dicir ben alto “aquí estamos”.



Hai motivo hoxe en día para berrar dende Galicia co que pasa coa lingua?

Mira [colle un exemplar de Sempre en Galiza que está enriba da súa mesa], isto hai que lelo e volver lelo unha e outra vez. Hai que asimilar o que aquí pon porque está de plena actualidade, por desgraza. Hai que seguir a berrar, temos a obriga de seguir a berrar como fixo Castelao porque segue a haber motivos. Temos que formar un coro grande e xuntar a nosa voz a Castelao para que nos escoiten.



E escoitará quen teña que escoitar?

Teñen que escoitarnos, pero para iso temos que berrar. Nós temos que berrar, tanto se nos queren escoitar como se non queren.

No hay comentarios:

Publicar un comentario