Comeza un novo curso

Os do Equipo esperamos que este curso sexa tan produtivo como o pasado, aínda que se nos foi unha integrante moi prezada e "dinamizadora" en todos os sentidos ( a nosa compañeira Gracia) A nosa colaboración na distancia está asegurada, pois ela seguirá traéndonos novos proxectos e actividades interesantes que esperamos compartir. Grazas por todo e deica logo. Unha aperta.

As teimas e soños

Grazas a este blogue chegamos a unha nova publicación sobre Novoneyra:

‘A Nosa Terra’ vincula a súa crise á “política contra o galego do PP”

Alfonso Eiré:

O semanario A Nosa Terra, cabeceira decana da prensa en galego, non estará hoxe nos quioscos logo de que a empresa editora entrase en concurso de acredores e renunciara ao veterano proxecto en papel, manténdose activo o diario dixital. O presidente d’A Nosa Terra, o xornalista e escritor Alfonso Eiré, vincula a crise que está a vivir a súa empresa –que tamén inclúe unha editorial– coa “política da Xunta en contra do galego”. Nos últimos meses, desapareceron varios medios en lingua propia, como Vieiros, Chuza ou A Peneira.

“A Xunta acaba de rebaixar ao mínimo as axudasá prensa en galego. O ano anterior, nós recibimos uns 55.000 euros, practicamente o mesmo que reparten agora para todos, que son só 63.000 euros”, explica Eiré. En tempos do goberno bipartito e segundo o apoio á existencia de medios en lingua propia que marca a Lei de Normalización, as axudas chegaron a ser de 900.000 euros. Non obstante, na actualidade, esas bolsas sufriron un brutal recorte, que porén non afecta a outros medios afíns á Xunta e en castelán, como La Voz de Galicia, que recibe semanalmente da Xunta máis do dobre do que se reparte a todos os medios en galego ao ano.

Precisamente, o apoio recibido por parte do mundo do xornalismo, así como doutro tipo de persoas vencelladas ao eido cultural ou político era onte a mellor mediciña para Eiré, que destaca que “A Nosa Terra xa pasou por dificultades noutras ocasións e saíu adiante; oxalá volva ocorrer e esta situación sirva de revulsivo”, afirma antes de queixarse do “escaso apoio” recibido nesta crise por parte das caixas galegas: “Investiron máis en ladrillo que en cultura e agora non podemos renegociar a débeda con elas”.

Pero sen dúbida é a política lingüística que impulsa o PP dende o goberno galego o que máis lle preocupa ao veterano xornalista. “O decreto tamén vai contra nós e contra toda a base do noso idioma a calquera nivel; por exemplo, antes había as galescolas e alí usaban o galego e, polo tanto, tamén o noso material en lingua propia. Pero, na actualidade, como fixeron desaparecer o galego das escolas dos rapaces, xa non teñen sentido nin uso os libros para nenos que editaba con esforzo A Nosa Terra, algúns de tanto éxito como os d’Os Bolechas”, relata. “O peor é que na Xunta saben dos nosos problemas, pero nin tiveron o decoro de chamarnos, semella que están contentos”, conclúe.

Educación insta os docentes para "aplicar" o decreto do plurilingüismo "do mesmo modo" que a norma anterior

O director xeral de Centros e Recursos Humanos da Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, José Manuel Pinal, esixiulles aos docentes galegos que executen a "legalidade vixente" e apliquen "o novo decreto do plurilingüismo".


"Hai que facer un exercicio de responsabilidade e cumprir con esta normativa do mesmo modo que o curso pasado se cumpriu coa que estaba en vixencia, a pesar de non estar de acordo con ela," indicou Pinal con alusión á norma impulsada pola Xunta do bipartito.


Nunha entrevista no programa 'Bos días' da Televisión de Galicia,o director xeral tamén recordou, en relación co inicio do curso de infantil e primaria o día 10 de setembro e de secundaria, o 17, que o alumnado "sempre será escolarizado e atendido sen que existan problemas" na matriculación.


Ademais, asegurou que "grazas ás axudas da consellería, o inicio do curso escolar en Galicia é un 30 por cento máis económico que no resto de España".


Así, Pinal destacou que o programa de 'Gratuidade Solidaria' -destinado a axudas para libros nalgúns cursos de primaria e educación especial-, se axilizou "este ano e as familias" xa recibiron os vales para comprar libros" no mes de xuño. Ao respecto, sinalou que este martes "xa se deu a orde de pagamento ás librarías por valor dun millón e medio de euros".


De igual modo, o director xeral indicou que "os pais xa poden ir aos centros escolares para solicitar as axudas" para os manuais de matemáticas, tecnoloxía e física e química, que cambian de idioma debido á implantación do decreto do plurilingüismo. As subvencións dirixidas a 3 e 4 de primaria irán "dende os 15 aos 25 euros", mentres que no caso de secundaria o importe oscilará entre "17 e 30 euros".

Como tirar proveito dos incendios

Recoñezo que admiro a escritura deste home e a súa retranca (esa que tamén se perde na conciencia dos galegos...) pero tamén recoñezo que o meu sentido do humor está baixo mínimos cando se fala de incendios.

Xosé Manuel Pereiro no seu blogue:

Unha vez, en New York, leváronme a un restaurante de Little Italy do que se dicía que era da Mafia, ou que o frecuentaran ou frecuentaban mafiosos. A verdade é que, estreito, coas mesas de formica e o piso de baldosa hidráulica, o que me recordaba era aos bares de cando era rapaz, e o feito de que os camareiros fosen distantes e despegados, aos que coñecín cando era estudante, en Compostela ou Madrid. Pero o caso é que aquela sona de lugar criptomafioso de seguro que non lle viña mal desde o punto de vista do negocio. É que das desgrazas e da cara negativa da existencia sempre se pode sacar algo positivo, como comproban os programadores de reality shows e o propietario daquela atracción festeira ao que se lle quedaron uns clientes papo abaixo durante media hora na Coruña, e cando reiniciou o seu periplo, foi atopando clientes que lle pedían que os deixase pendurados dos pés, para ver que se sentía. Tamén houbo xente, de mariñeiros a promotores inmobiliarios, que sacaron rendibilidade da catástrofe do Prestige. Así que, por que non tentar tirarlle algo de proveito á lacra dos incendios forestais?

Non propoño prender lumes, claro, pero xa que pasan… Deume a idea o conselleiro do ramo, cando argumentou que non se podía indemnizar aos prexudicados polos incendios, non vaia ser que se beneficiase algúns propietarios que os provocaron (nunha estratexia que me recorda a aquela de Arnaud Amaury, o xefe dos exércitos do Papa na cruzada contra os cátaros, que na toma da vila de Béziers, ante a imposibilidade de distinguir aos católicos dos herexes, ordenou aos soldados: “Matádeos a todos, Deus escollerá aos seus”). A incidencia do lume nos nosos montes é un fenómeno inexplicable e inexplicado, e polo tanto, susceptible de atraer a atención dos masas, como ben sabe Iker Jiménez. Polo iso poderíanse argallar unhas viaxes organizadas (con ou sen demostración comercial sen compromiso) aos escenarios onde teñen lugar eses poltergeists. Alí, en lugar de marear aos interesados con explicacións económicas ou sociolóxicas de probables causas e posibles remedios, habería que centrar a súa atención, exactamente o mesmo que fan as autoridades, sobre os posibles autores. “Cualquier de esas gentes que ustedes ven, de apariencia apacible y normal, podía ser uno de esos psicópatas desalmados que, aprovechando la soledad de esos frondosos bosques de eucaliptos, les prenden fuego impunemente”, diría a/o guía polo micro do bus aos expedicionarios, estarrecidos de pracenteiro horror. “¡Ese de ahí, el sesentón de la boina, fíjense, se ajusta perfectamente al perfil del pirómano! Tranquilo, perfectamente integrado en el entorno, vean como escruta hábilmente todo lo que pasa a su alrededor”, escoitarán os viaxeiros, sentíndose confortablemente seguros tras dos vidros reforzados do vehículo, no que se lle proxectarán a maiores películas como La ley del silencio ou Salvatore Giuliano, ou calquera que reflicta unha desas realidades ou situacións, urbanas o rurais, pero opresivas e pechadas.

O único é que habería que convencer aos turistas de incendios forestais de que baixaran en algures e foran consumindo algo, para que o negocio revertera de algunha forma na economía local. Ou tampouco pasa nada, que as administracións están firmemente decididas a apoiar as empresas, sexan de aquí ou de aló.

Máis de 3.000 mestres non acatan o decreto e darán as clases en galego

Rebelión nas aulas... ogallá fose contaxioso!

Como nos tempos do servizo militar obrigatorio, palabras como insubmisión ou obxección de conciencia poden regresar á actualidade pero neste caso nos centros de ensino, que neste curso que está a piques de arrincar terán que comezar a aplicar o discutido decreto das linguas no ensino da Xunta do PP, que segundo unha multitude de sindicatos, organizacións políticas e asociacións de pais ou culturais supón unha rebaixa na presenza do galego nas aulas. Así, son moitos os profesores que están dispostos a rexeitar de forma activa dende o seu posto de traballo esta norma e que xa anunciaron –constituíndo incluso grupos de traballo para elo– que pensan seguir impartindo as súas aulas en galego malia que se trate de materias como as matemáticas, nas que a Xunta impón o castelán. O cálculo dalgúns dos sindicatos do ensino fala de arredor de 3.000 mestres dispostos a rebelarse contra a aplicación dun decreto que xa provocou ata cinco grandes manifestacións en contra.

A pesar da dificultade de facer unhas contas, dende dous dos principais sindicatos do ensino en Galicia –CIG e STEG– achegan unha aproximación do número de profesores que teñen a intención de manterse firmes na difusión escolar do galego. “Temos informacións que falan de milleiros, un tanto por cento significativo dentro dos 35.000 que hai na pública”, afirma Xosé Cabido, de STEG. Pola súa parte, Anxo Louzao, da CIG, incluso ofrece datos máis concretos, sempre dende a prudencia. “Nós contamos cun documento asinado co compromiso de manter o uso da nosa lingua de case 4.500 profesores”, apunta. Tendo en conta que unha boa parte destes mestres impartirán ao final aulas que o decreto prevé en galego e tomando en conta as previsións doutras fontes consultadas, poderían ser arredor de 3.000 os profesores dispostos a bordear a norma do PP en defensa do galego.

“É unha cuestión de dignidade e compromiso. Sabedores de que o decreto da Xunta fará imposible en moitos lugares que os alumnos adquiran competencia en galego poñerán todo da súa parte para evitalo”, comenta Cabido. Pola súa parte, Louzao engade razóns tamén de lóxica e incluso sentimentais. “Hai profesores que levan impartindo as súas clases en galego dende os tempos do franquismo e non van a parar agora, porque ademais teñen todo o dereito legal a facelo”, asegura.

O secretario xeral da CIG-Ensino refírese ao decreto da Xunta como un texto “que nace morto, tanto polo inaceptable dos seus termos como pola imposibilidade de aplicalo. Trátase dun disparate baseado no odio ao galego e que vai xerar resistencia. Non podemos ceder xa que nin sequera os anteriores decretos se cumpriron. Agora non podemos permitir que baixe a presenza da lingua propia do país, que nin sequera alcanzou nunca o cincuenta por cento do ensino”.

Sobre a mesa está a posibilidade de que a Xunta abra expedientes ou incluso despida aos profesores insubmisos. “As represalias serían un elemento de conflito contra o que habería fortes protestas”, di Louzao. Cabido afirma que esas sancións “serían unha irresponsabilidade”. “Non creo que castiguen a un galego por ensinar en galego, resulta impensable se ben pode haber problemas se o PP ve que esas sancións benefícianlle a nivel electoral na súa loita pola Moncloa ou protestan nos centros algúns pais galegófobos”, puntualiza.

'A Nosa Terra' se vuelve virtual

Co noso pesar e o noso agradecemento ao seu labor, artigo no País:

Lleva más de un siglo sorteando dificultades, censuras directas o encubiertas y obstáculos de toda índole. Pero sobreviviendo. Aunque a partir de hoy, de nuevo y por enésima vez en su historia, la cabecera de la prensa en gallego más antigua, A Nosa Terra, faltará a su cita semanal con los quioscos. Por primera vez en tres décadas y por tiempo indefinido. La histórica publicación, que inició su andadura el 4 de agosto de 1907 en A Coruña de la mano, entre otros, de Manuel Murguía, Manuel Lugrís y Uxío Carrel Aldao, pasa a la virtualidad. Será desde hoy un diario sólo disponible en Internet.

La profunda crisis económica y de identidad que golpea la prensa mundial sin excepciones acabó por obligar a Promociones Culturais Galegas, SA, su editor desde 1977, a presentar un concurso de acreedores -antigua suspensión de pagos- para afrontar su falta de liquidez y la imposibilidad de renegociar su deuda. Pero no es la única razón: está también "la tremenda campaña de la Xunta del PP para cargarse todo lo que tenga que ver con la base del gallego y la cultura gallega", según denuncia su presidente y consejero delegado, Afonso Eiré. Hace poco más de un mes, el Día Nacional de Galicia, se extinguió en la Red Vieiros, el primer medio digital en gallego. Plegó velas, tras 15 años de travesía, por graves problemas económicos.

Formaba parte de la Asociación de Medios en Galego, que tuvo hace un poco una entrevista de "lo más desalentadora", según Eiré, con responsables de la Xunta en busca de apoyos. "Amparándose en la crisis redujeron a la mínima la ayuda, sólo hay 60.000 euros para todos, y su respuesta fue que si no es rentable publicar en gallego, que nos pasemos al castellano. O que cambiemos de línea editorial", relata.

El más antiguo medio íntegramente en gallego, de ideario nacionalista, sufrió el recorte nada más llegar el PP a la Xunta, en marzo de 2009. A Nosa Terra está en la biblioteca del Congreso de los Estados Unidos, que mantiene vivas cuatro suscripciones desde 1979. Pero la Xunta y el Parlamento gallego cancelaron las suyas nada más estrenar Alberto Núñez Feijóo la Presidencia de Galicia, denuncia Eiré.

El semanario, con sede en Vigo desde 1981, no está aún en situación de echar el cierre. Mantiene su plantilla de 28 personas, continuará como diario digital y con su principal negocio, la actividad editorial, aunque editar libros, y más en gallego, sea otra empresa en peligro de extinción.

Pero para abaratar costes y antes de ponerse en manos de un juez, era imprescindible suprimir la revista en papel a todo color que salía cada jueves. Un formato estrenado hace apenas tres años, cuando la publicación se hizo centenaria y "nadie veía venir la crisis". Con una tirada de 10.500 ejemplares y más de 3.000 suscriptores, entre ellos un centenar de universidades a través del planeta, la publicación en gallego con más solera desaparece tras 33 años.

"A Nosa Terra es una constante de supervivencia, seguro que reflotará y volverá al mercado", dice esperanzado Afonso Eiré. Recuerda que en 1981, tras el intento de golpe de estado del 23-F, la publicación faltó tres meses a su cita con los lectores porque le aplicaron, siendo director en funciones, la llamada Ley de Defensa de la Constitución por publicar cuatro artículos en los que reivindicaba Galicia como nación o sostenía que Moncho Reboiras -ahora oficialmente reconocido como víctima de la represión franquista- había sido asesinado.

Eiré nunca fue juzgado y la publicación, reconvertida en semanario tras cambiar su sede de Santiago a Vigo, volvió a los quioscos. Hasta hoy. "Problemas económicos siempre tuvimos, pero fuimos sorteándolos con sucesivas ampliaciones de capital". La fusión de las cajas gallegas, con las que la revista llevaba un año intentando renegociar su deuda, fue determinante.

Dificultades financieras y censuras políticas siempre formaron parte de la historia de A Nosa Terra. Avatares, retiradas y reapariciones se sucedieron en su segunda etapa, como portavoz de As Irmandades da Fala (1916-1932) y del Partido Galeguista (1932-1936).

Tras la sublevación militar de Franco, A Nosa Terra pasó a ser, editada en Argentina, el difusor de los ideales nacionalistas en el exilio. "No hay un intelectual o escritor gallego relevante del último siglo que no colaborase en este proyecto, todos escribieron en estas páginas", sostiene Eiré al citar a Bóveda, Castelao, Cunqueiro, Vicente Risco, Ramón Suárez Picallo, Carvalho Calero, Filgueira Valverde o Cabanillas. Son tan innumerables como los artículos que recogen el transcurrir de Galicia durante más de cien años. Su historia, por el momento, continuará en el ciberespacio. Con esperanza de volver a ser una realidad de papel.

O PPdeG acusa ao BNG de chamar á ''rebelión'' contra o decreto do plurilingüismo nas aulas

Artigo:

"O BNG mostrou a súa cara máis intolerante e irrespetuosa". Así respondeu o PPdeG, a través do seu portavoz de Educación, Román Rodríguez, á proposición nacionalista formulada o martes para que o Goberno cambie o decreto do plurilingüismo para fomentar o uso do galego nas materias científicas e tecnolóxicas, e en cuxa presentación recordaron que os profesores que decidan dar a súa clase neste idioma "non estarán sos".

Rodríguez, que considerou o discurso dos portavoces de Educación e Política Lingüística do BNG, Carme Adán e Bieito Lobeira, como un chamamento "á rebelión", lamentou que a formación nacionalista volvese estar dirixida "de forma radical" pola UPG, o que, dixo, serve para "acrecentar o seu divorcio" coa cidadanía.

O portavoz de Educación do PPdeG considera "inaudito" que unha forza política faga un chamamento "ao inclumpliento dunha norma aprobada por un Goberno democrático". "Parece que o BNG non respecta as decisións dos cidadáns e confunde a súa particular visión ideolóxica coa realidade", afirmou.

Sobre a posibilidade de que parte do profesorado imparta as súas clases en galego desatendendo o decreto, Rodríguez recordou que "teñen dereitos e obrigacións" e criticou que os nacionalistas intenten "manipular" tamén aos estudantes.

Adán e Lobeira criticaran este martes unha vez máis que o decreto elaborado polo Executivo que preside Alberto Núñez Feijóo estableza a obrigatoriedade de que no ensino primario se impartan en castelán as Matemáticas, materia á que se unen a Tecnoloxía e a Física e Química na etapa da secundaria.

Non queremos a Galicia

Escribe Rafael Cuiña sobre os incendios e o pouco amor que profesamos á nosa terra. Escribe con xeito e con sentido declarando verdades ante o que estamos a vivir este verán... a pega é que el pertence a un partido político que gobernou case sen interrupción durante 30 anos no noso país e nada fixo por mellorar a situación. Polo que soa un pouco en falso.

No Xornal:

Se analizamos en termos de actividade política do período estival que remata, un pode chegar a pensar que vive instalado na placidez de ser cidadán dunha superpotencia, á que os vaivéns do seu entorno globalizado está lonxe de afectar.

A Galicia de temperatura “andalusí” do verán Xacobeo, conseguiu desconectar dos problemas sociais que se albiscan no outono difícil que todos os indicadores apuntan. Un verán no que quedou claro unha vez máis, o pouco compromiso de importantes sectores de poboación cun patrimonio fundamental como son os nosos montes, arrasados pola acción de seres cun alto grado de oligofrenia existencial, que teñen no lume unha vía de escape que oculte a súa limitación neuronal.

Unha Galicia na que a súa flora autóctona vai desaparecendo en favor do eucalipto, árbore que simboliza unha “cultura do pelotazo” ecolóxica, na que o rendemento económico a curto prazo, condena o patrimonio de valor incalculable que é a terra para décadas e décadas, polo furibundo desarrollismo. A escasa limpeza dos nosos montes, pola inacción ou omisión dos nosos políticos das diferentes administracións, provocan traxedias persoais en forma de vidas perdidas a pesares da “óptima” xestión da cuestión –apliquen o ironic mode–, ademais dun dano medioambiental, que non chegarán a ver reparado nin os nosos fillos.

E pregúntome se realmente ao galego medio impórtalle a súa terra, vendo a desfeita feita nunha realidade xeográfica sementada de galpóns sen sentido, de ríos con minicentrais que provocan vergoña, e montes arrasados que semellan choran co fume do día seguinte, pola falla de conciencia dun ser humano ao que mira con arrepío ata as propias bestas. Iso si, á hora de enchentas gastronómicas, festas de todo tipo, e celebracións varias, todos rematamos cantando o “miudiño”, como himno dunha solemnidade galaica que en ocasións entristece polo seu primitivismo mal entendido.

Desculpen vostedes que hoxe estea un tan negativo, mais hai días que observando o que pasa, e sobre todo o que non pasa e tiña que pasar, a decepción encha estas liñas, que non son máis que reflexo de amor non correspondido, de unha inxente masa de galegos que sofren por ver como a irresponsabilidade de cada vez máis individuos, vai camiño de arruinar un entorno que queremos para os nosos fillos, e que están a destruír os seus pais. Ou non?