Arranxámolo entre tod@s?

Queremos arranxar isto, e non imos agardar a que alguén o faga por nós.

Porque, se non o arranxamos nós, quen o vai facer?
Levamos demasiado tempo vendo en todas partes o mal que está todo. É case o único que nos contan.
Pero a crise non só está aí fóra, tamén está nas nosas cabezas. Fixéronos perder a confianza, contaxiounos o pesimismo, o desánimo.
Isto é o primeiro que debemos arranxar, queremos recuperar a confianza.
Temos motivos para nos animarmos. Nesta web atoparás moitos. Historias de xente coma ti e coma min, que se enfrontaron ao momento, que demostran que con ilusión, creatividade, esforzo e compromiso se pode conseguir todo.
Xente que cre en si mesma e o demostra a cotío desafiando a crise.
Por exemplo, sabías que cada mes se crean cinco mil empresas neste país? Non che parecen cinco mil poderosas razóns para crer?
Queremos que coñezas esas e outras historias, que te inspiren, que te animes, que as compartas, que formen parte das conversas e que consigamos que acaben chegando aos medios de comunicación, aos telexornais, aos editoriais, entre as noticias do malo e o peor.
Temos que contaxiar a confianza do mesmo xeito que se contaxiou o pesimismo.
Porque cando ti, e ti, e ti, e eu, nos convertemos en nós, non hai nada que non poidamos arranxar.

estosololoarreglamosentretodos.org

I have something great to reveal!

Who’s the hero of the entire world?

Correo electrónico do gabinete de prensa de UPyD de Madrid

Tras la polvareda levantada por las declaraciones de Rosa Díez, la polémica no cesa. Ha comenzado a circular por la Red un correo electrónico que remite el gabinete de prensa de UPyD de Madrid a todos aquellos internautas que se han dirigido a la formación para pedir explicaciones por el uso que del término «gallego» hizo Díez en la entrevista con Iñaki Gabilondo.

« El significado coloquial de 'gallego' en sentido peyorativo es el de alguien que no se pronuncia y elude comprometerse. Es peyorativo pero no despectivo. Se usa en el castellano coloquial del mismo modo que docenas de expresiones comparables como 'trabaja como un negro' o 'austero como un castellano', 'chulo como un madrileño', 'testarudo como un baturro', etc. Y no son insultantes, sino figuras retóricas del lenguaje. Se pueden eliminar, pero no es fácil si se usa un lenguaje coloquial, directo, como el de la calle, que precisamente es el contexto de una entrevista. No es una declaración política. Y ofenderse por esto es una muestra de intolerancia, complejo de inferioridad o perturbación nacionalista. Un cordial saludo. Información UPyD Madrid».

El empleo del término «gallego» en un sentido descalificatorio ha indignado en Galicia, y el empecinamiento de Rosa Díez en no rectificarlo ha generado un amplio malestar en su propio partido en la comunidad, lo que ha llevado a un grupo de militantes a darse de baja en la organización. La irritación aumentó aún más ayer, según confirmaron fuentes de la formación, al conocer que el gabinete de comunicación de UPyD de Madrid calificaba las protestas de los gallegos como «una muestra de intolerancia, complejo de inferioridad o perturbación nacionalista».

Las declaraciones de Rosa Díez han generado una considerable movilización en Internet. Como prueba, casi 700 internautas habían dejado escrito su malestar en forma de comentario en diversos foros. Y los grupos de las redes sociales estaban en estado de ebullición. Estas quejas llegaron hasta el propio partido de Rosa Díez, que optó por una respuesta común en la que asegura a quienes protestan que se han «dejado llevar por la manipulación emocional en la interpretación de las palabras» de la diputada.

Desde el primer momento, Rosa Díez trató de eludir las consecuencias de sus palabras y, en declaraciones a la prensa, dijo primero que había que tomárselas con sentido del humor y, posteriormente, que se habían sacado de contexto. Pero sin más precisiones, que sí intentó hacer ayer el gabinete de comunicación de su partido.

El portavoz de UPyD en Galicia, Andrés Mosquera, desconocía esta nota, cuya procedencia fue confirmada por otras fuentes del partido, que admitieron que contribuía a elevar aún más el malestar interno. Mosquera reconoció que las primeras declaraciones de Díez no habían sido «nada afortunadas» y que él personalmente se había sentido «muy molesto», aunque se había quedado más tranquilo con sus posteriores aclaraciones, en las que intentó precisar el sentido de sus palabras y aseguró que no había querido ofender a los gallegos.

Sin embargo, otras fuentes de UPyD en Galicia aseguraron que el malestar con las declaraciones de su portavoz está muy extendido y se han exacerbado con la obstinación de su portavoz en no rectificarlas. Dirigentes de la formación reconocieron que habían recibido un aluvión de protestas y que incluso habían tenido que apaciguar los ánimos de muchos militantes. Pero las explicaciones no fueron suficientes, ya que algunos afiliados, en un número que no supieron precisar, han abandonado el partido.

Gloria a Rosa Díez

Escribe Lois Oreiro no Xornal:

Nunca lle agradecerei suficientemente a dona Rosa Díez que elevase Galicia á centralidade da política española utilizando o noso xentilicio para describir a Mariano Rajoy (gallego) e a José Luis Rodríguez Zapatero (gallego no sentido máis pexorativo do termo). Moitos criticárona con dureza pero eu coido que habería que propoñela para a medalla Castelao por converter este noso País de rústicos indecisos, na vara de medirlle as fraquezas aos líderes estatais.

Ao chamarlles galegos a ZP e Rajoy para meterse con eles, dona Rosa subiunos da categoría de simples parvos, na que ela e os que son coma ela nos tiñan, á de auténticos líderes, astutos e calculadores. É todo un avance para o país do autoodio e a endofobia.

A señora Díez é continuadora dunha longa tradición insultadora moi ben cultivada por Pere Navarro, Jorge Moragas ou Cristina Narbona. Pero no seu caso hai que estarlle agradecidos polas súas ofensas porque con elas enterrou de todo as posibilidades electorais da vacilante UPyD en Galicia.

En sinal de gratitude quero continuar ese finísimo debate que iniciou sobre as “patrias chicas”, cunha cita de Quevedo moi acaída para biscaínas da súa pelaxe e os seus sosias: “Si es vizcaíno burro/eres albarda en sus lomos”. Grazas e ata nunca señora Díez.

No pecado está a penitencia

Escribe Pilar García Negro no Xornal de Galicia:

Grande escándalo provocaron as respostas de Rosa Díaz, cuxo escano pagamos todos –galegos incluídos– ás perguntas de Iñaki Gabilondo sobre a definición que a ela merecían personaxes da vida política española como Zapatero ou Raxoi (mal que lles pese, “Rajoy” e “Feijoó” son Raxoi e Feixoo, en correcta ortografía e ortofonía, que, por suposto, se poden vulnerar, para escreber, por exemplo, se alguén se animar, “Madriz” ou “Billabiciosa”...). Eu mesma falei, en artigo recente (edición dixital de Terra e Tempo), de racismo consentido, pois non só reparei na brutalidade da utilización do xentilicio por parte desta extremista española, senón tamén no nulo custo que lle supuxo, quer dicer, o entrevistador continuou coa restra das perguntas e non fixo o menor comentario sobre o asunto, do cal podemos concluír que tais mencións racistas do noso xentilicio poden circular impunemente. Por se fose pouco, após comentado ad nauseam este seu proceder, aínda desfrutou dunha cuota suplementar de publicidade, cando non só non se retractou senón que volveu á carga, acusándonos aos galegos de falta de sentido do humor.

E, efectivamente, é unha hipótese a considerar, sobre todo pola súa reversibilidade, en virtude da cal poderíamos nós, galegos, chamar á señora Díaz, con gran sentido do humor, iso si, “española, con perdón”, españolista, no sentido máis furibundo do termo, extrema direita, no sentido non pexorativo, senón denotativo, etc. Mais esta ponta do icebergue que representan as súas declaracións racistas en bruto non debe ocultar todo o resto invisíbel da xenofobia anti-galega. No mesmo día en que aquelas se facían públicas, no programa ‘59 segundos’ da TVE (tamén pagada por nós, galegos), o director de ABC, para zafrañar, no seu papel de turiferario do PP, ao ministro de Traballo, non ten mellor ocorrencia que dicer que, lonxe de actuar como catalán ou como extremeño, fixera unha “gallegada”. Así, cun par, como diría a rotina machista... Ninguén dos presentes llo comentou ou reprochou, ninguén se aprestou a protestar ou, simplesmente, a perguntar: ¿en que consiste exactamente unha “gallegada”?

Digo –sen a menor intención, obviamente, de absolver semellantes condutas– que no pecado está a penitencia, porque, que eu saiba, cando o presidente da Xunta de Galiza foi alcumado “gallego” pola mesma lercha españolista, non houbo resposta á altura da intención insultante ou descualificadora. Cando na radio e na televisión públicas se fala do “Goberno”, así, sen adxectivos, só para nomear o idem español, ¿que concepción se agacha da Xunta? ¿Por que non se fala de “Goberno galego”?

Así que menos aspaventos tartufescos e máis naturalidade e dignidade na exhibición da nosa identidade. Os que a vituperan e utilizan racistamente, si que teñen claro, para mal, quen somos e como podemos ser vapuleados, moito máis claro que os pactistas ou híbridos: os que declaran ser galegos, españois, europeus... e aínda poderían engadir, como non, bípedos humanos. Madia leva!

OS CHISTES DE ROSA DÍEZ!!!

Retranca crea un novo tipo de chistes: Os chistes de Rosa Díez. Con eles fará unha publicación proximamente. Algúns dos que podedes ler alí se premedes aquí son:

Estaba Rosa Díez un día tomando algo cun coñecido nun bareto de Madrid e dille:

Rosa Díez: –Voy a contarte un chiste de gallegos buenísimo.

Galego: – Oes, recórdoche que eu son galego.

Rosa Díez: –No te preocupes, hombre... ¡Te lo explico depués!.

-------------------------------------------------------------------------------

Como recoñecían a Rosa Díez cando ía ó colexio ? Pois porque era a única que cando o mestre borraba o encerado, Rosa Díez borraba o seu caderno.
--------------------------------------------------------------------------------
Como sabes si está Rosa Díez nun submariño ? Pois porque é a unica que esta aguantando a respiración.
--------------------------------------------------------------------------------
Por que a casa de Rosa Díez ten as xanelas redondas? Pois para que poida entrar o sol.
--------------------------------------------------------------------------------
Por que o coche de Rosa Díez leva limpiabrisas no vidro de atrás? Por si chove á volta.
--------------------------------------------------------------------------------
Por que Rosa Díez tápase os ollos cando se pon crema? Porque pon crema "Nivea".

--------------------------------------------------------------------------------

Un policía detén a Rosa Díez e dille:- Deme o seu nome e apelido. E la responde: - Está Ud. loco? Y yo después como me llamo?

A fábula de Galego e Castelán

Por Pablo Vázquez:

Hoxe vou falar da Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias en clave de fábula, para iso baseareime no seu artigo 7.2. Dita Carta foi firmada por España o 5 de novembro de 1992 e ratificada o 9 de abril de 2001. Nela estabelécense os compromisos a levar a cabo por parte dos Estados firmantes para protexer e promocionar as linguas rexionais ou minoritarias, algunhas delas engadiría que minorizadas, pero ese xa é tema doutro día. Como todos sabemos, o galego non se promociona nin se defende dende o Estado nin, o que considero moito máis grave, dende a Xunta de Galiza. Comezarei por escribir o que di a primeira parte do artigo 7.2:

“As partes comprométense a eliminar, se non o fixeron aínda, toda distinción, exclusión, restricción ou preferencia inxustificadas referentes á utilización dunha lingua rexional ou minoritaria e que se propoña desmotivar ou poñer en perigo o mantemento ou o desenvolvemento desta.” En Galiza hai un problema sociolingüístico moi importante e grave, moitos castelánfalantes (non todos) desprezan aos galegofalantes por ser “¡Paletos! ¡Aldeanos!”, en palabras dunha persoa nunha manifestación de Galicia Bilingüe. Nin o Estado nin a Xunta axudan a subir o prestixio do galego xa non digo por riba do castelán, senón ao mesmo nivel, o que na miña impresión é a verdadeira igualdade. Así ambos idiomas serán iguais e poderá haber total liberdade de elección, iso que tanto ansían os membros de Galicia Bilingüe.

Poñamos un exemplo: Galego e Castelán son dous rapaces (poden ser rapazas, por iso de ser politicamente correctos) que vivían cada un na súa casa, Galiza e Castela, un bo día Castelán decide ir Galiza e pegarlle a Galego, deixándoo en coma e ao borde da morte. Mentres Galego estaba no hospital, Castelán decidiu facerse dono de Galiza, Galego corría risco de desaparecer debido ás feridas pero a súa fortaleza fixo que mantivese un fío de vida durante uns cantos anos. Máis tarde Galego esperta do coma pero está moi débil, as secuelas da paliza aínda se notan e non é o mesmo que antes. Entón decide comezar a rehabilitación, precisa moita axuda para poder chegar a ser o que era antes de caer en coma, mentres tanto Castelán asústase porque Galego vai querer volver a casa e el non entende o que é compartir territorio. Cando Galego comeza a recuperarse, Castelán, por medo, consegue que o hospital non rehabilite a Galego como tería que facerse, prolongando a súa recuperación, todo isto faino conseguindo facer crer que non é pola súa culpa, faino por medio doutras persoas. Isto impide que Galego se defenda lexitimamente de Castelán en igualdade de condicións. Cando Galego comeza a dar sinais de recuperación serias, Castelán asústase e no momento en que Galego lle vai devolver a Castelán todos os anos que pasou en coma, este aclara que xa que se recuperou poden vivir os dous en paz, Galego na súa casa e Castelán na dos dous, con suposta igualdade entre eles. A conclusión é que Castelán é dona do 100% de Castela e do 50% de Galiza, Galego ten só o 50% de Galiza pero é só usufructuario mentres as dúas casas están a nome de Castelán. Cando Galego pide ser dono ao 50% de Galiza, constando ambos nos documentos, Castelán evita a discusión e alega que só el pode contar nos documentos porque cambialo sería moi caro e causaría moitos problemas. Olvidábaseme dicir que a familia de Castelán alega á liberdade para que el viva en Galiza, posto que xa que estivo tantos anos, ten dereito a estar vivindo onde vivía.

Ese é o problema actual do galego, saíndo da fábula, non é obrigatorio no territorio do que se considera propio, mentres o castelán é obrigatorio en todo o seu territorio, incluído os bilingües. Tén un usufructo, a duras penas, pero a posesión tena o castelán e cando nós pedimos a igualdade plena entre as dúas línguas dinnos que iso non pode ser posto que ataca á liberdade. Tamén sucede que os mesmos que defenden o castelán impiden que poñamos unha inmersión lingüística en galego para que este recupere o seu estatus e tamén queren impedir que supere o 50% das materias na escola, algúns queren que nin sequera as troncais se dean en galego porque vai en contra da liberdade dos pais. Gustaríame dicirlle a esta xente que se sente atacada pola suposta imposición teórica do galego, na práctica poucas veces se chegou a levar a cabo, que a Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias di no seu artigo 7.2: “A adopción de medidas especiais en favor das linguas rexionais ou minoritarias, destinadas a promover unha igualdade entre os falantes destas linguas e o resto da poboación ou tendentes a ter en conta as súas situacións particulares, non está considerado como un acto de discriminación para os falantes das linguas máis estendidas.”

Esperemos que con esta Carta na man, recordo que firmada e ratificada polo Estado, os de Galicia Bilingüe vexan que non se discrimina aos castelanfalantes por tomar medidas en defensa do galego. A ver se dá chegado o día en que Galicia Bilingüe se dá conta de que realmente ninguén os segue e deixan de tomarnos o pelo.

Non Rosa, non estás soa

Antonio Campos no Xornal:

Non Rosa, non estas soa. Non teñas problema. O teu antigaleguismo visceral e omnipresente, podes desfogalo. Vas ter tras de ti unha Santa Compaña que che dea acomodo. Mesmo serás Estadea, encabezando as ánimas en pena coas que compartes manifestacións, berrando contra Castelao e Rosalía. Ai Rosa, que mágoa dunha Inquisición que defenda as marcas imperiais de Castela nas terras de Breogán. Galego no senso máis pexorativo! Claro que si... O mesmo que dicir a Pepiño, descalificádoo non polo nome, senón pola súa orixe. “Pepiño, o galeguiño”. Que peor que botarlle na cara? Galego!…

Zumega xenreira contra unha terra e uns poboadores dela que teñen a ousadía de erguerse do seu rol de servos amables e seviciais. Mesmo xeito de expresarse engadindo ao rancor antisindicalista o desprezo latente a unha identidade idiomática ó que usa Miguel Ángel Gozalo, membro do consello de administración de RTVE, a proposta do PP para refereirse a Toxo. Ese tal Tossso, pronunciado de xeito sibilante, cal serpe. Desprezo tan en uso cara a periferia atlántica na “vila e corte”, aínda que a tal corte lle faga máis agasallo o seu significado no noso idioma. Ten triste eco nos que, terras dentro, non dubidan en lapidar as nosas sinais de identidade, comezando polo idioma. Pola negación práctica del, fuxindo da súa utilización como quen fuxe do lume nos actos de oficio da súa representación institucional.

Rosa. Muller sen mácula, que non é galega nin pexorativa nin de nacemento. O que non deixa de ser unha boa nova. Dirixe unha forza política que se chama Unión, Progreso e Democracia. Unión non parece haber moita. Tras a súa breve andaina tivo xa escisións, e no derradeiro congreso Valia Merino, que tivo a peregrina idea de enfrontarse á “non galega pexorativa”, foi advertido por burofax de que quedaba suspendido de militancia, paso previo a baixalo do coche. E todo iso, por que? Pequeneces. Parece ser que manifestou que “Rosa Díez es desastrosa y totalitaria”. “Que el partido ya tiene varios millones de euros y hay gente que non tenía donde caer muerta, que tiene claro que esta es a su empresa y que va a vivir económicamente muy bien gracias a ella”.

En fin, eles saberán de que falan, pero non aparentan moita unión. Progreso, como as meigas, habelo haino. Cómpre ollar que o seu caladeiro de votos se enriquece apañando na dereita máis escorada do PP. E democracia, mellor é deixarlle a valoración o devandito señor Merino, poderá falar con autoridade.

Pero ti Rosa, “non galega pexorativa”, non te desacougues. Aínda que te sintas lexítimamente traizoada pola Real Academia por rectificar a parvada de calificarmos de parvos. Ti, como Saulo, dende que caeches do cabalo socialista que te levou cómoda e gratificada moitos anos nos seus lombos por floridas efemérides, sabes que Zurita estaba equivocado. O labor de castración de doma de Galicia aínda non está rematado. Hai traballo a reo.

Mágoa que a campaña de certos xornáis capitalinos contra o himno galego rematase tan pronto. Teu bo amigo Rajoy, entusiasta de atopar unha letra para o “chunda chunda”, sostiña convencido que coñecer o galego “non le importa a nadie”. Xa ves Rosa, non estás soa. Por certo, moitas grazas. Xentes coma ti fan que se reforcen os lazos deste pobo de galegos pexorativos, honrados en ser tales. Se en algún lugar chegas a saber quen es, comprenderalo. E non o esquezas, ofende quen pode, non quen quere. E ti,.. por unha banda, que queres que che diga, e por outra, que queres que che conte.

Zapatero replícalle a Díaz: "Estaría orgulloso de ser galego"

O presidente do Goberno español, José Luis Rodríguez Zapatero, manifestou onte que se sentiría "orgulloso de ser galego". Foi a súa resposta ás polémicas palabras da voceira de Unión, Progreso e Democracia (UPyD), Rosa Díez, que definiu o líder socialista como "galego no sentido máis pexorativo do termo". "Obviamente non son galego, pero teño grande aprecio polos galegos. E se nacese en Galicia, sentiríame moi orgulloso de selo. É unha terra á que lle teño gran aprecio e á que admiro", dixo Zapatero, que veranou durante varios anos, ata o 2004, en Porto do Son.

Rosa Díez di que a malinterpretaron

Pola súa parte, Rosa Díez, manifestou que non quixo ofender a ninguén coas súas palabras, Díez subliñou que, coloquialmente, o termo galego atribúese a unha persoa que, como Zapatero, "salvo el mesmo, ninguén sabe moi ben se sobe ou baixa, ou sexa, o que vai facer ou deixar de facer".

A deputada de UPyD no Congreso defendeu que detrás dese uso coloquial do termo non existe, polo menos ó seu xuízo, ningún tipo de crítica negativa e insistiu en que ela nunca xamais o utiliza "en termos ofensivos". De feito, recordou que durante a mesma entrevista, ela que é biscaíña, falou de bilbainada no sentido de "fanfarronada".

Feijóo: "Non ofende quen quere senón quen pode"

Tamén o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, lle respondeu onte a Díez para dicirlle que "non ofende quen quere senón o que pode" e subliñou que o "mellor" é dar as súas palabras "por non feitas".

"Lamento profundamente que haxa un político -unha política neste caso, matizou- en España que non se decate de que determinadas manifestacións son unha falta de respecto para a comunidade e para uns españois que somos galegos e a moita honra", sentenciou o presidente galego na rolda de prensa posterior ao Consello da Xunta.

"E seguirémolo sendo e estando orgullosos", concluíu Feijóo.

Expertos europeos afirman que Galicia non debe dar pasos atrás na protección do galego

Expertos europeos afirman que España debe corrixir severas deficiencias no cumprimento da Carta Europea de Linguas Rexionais e Minoritarias. As conclusións das 'Xornadas de analisis' celebradas esta semana no Consello da Cultura Galega poñen de manifesto a grave situación que corren as linguas minoritarias no Estado.

Os resultados de devandita análise advirten que ''Galicia non debe dar pasos atrás na xa insuficiente protección do galego no ensino'', segundo destacan os dous informes de cumprimento, e ''debe ofertar un modelo de enseñanaza basicamente en galego e unha adecuada capacitación do profesorado que permita cumprir os compromisos adoptados coa ratificación da CELRM que agora son normativa interna vixente''. Tan só o modelo de educación infantil, de cero a tres anos cumpría as esixencias da Carta tal e como sinalou o informe dos expertos no 2008.

Segundo informa o Consello da Cultura Galega, os especialistas insisten en que os poderes públicos deben adoptar medidas positivas de concienciación social da riqueza que supón o patrimonio lingüístico do Estado. Estas linguas, engaden, fan aos cidadáns que as falan ''exemplos plurilingües da realidade europea''.

Dous días de análise
As xornadas, coordinadas por Alba Nogueira, profesora da USC e membro da Sección de Lingua, Literatura e Comunicación do Consello da Cultura Galega, desenvolvéronse durante dous días no Consello e contaron coa participación de, entre outros expertos, Simone Klinge (Secretario da Carta, Consello de Europa), Henrique Monteagudo (USC e CCG), Eduardo Ruíz Vieytez (Universidade de Deusto), Íñigo Urrutia (Universidade do País Vasco), Anna Pla (Universidade de Xirona), Elizabeth Craig (Universidade de Sussex), Gwyn Parry (Swansea University), Robert Dunbar (Universidade de Aberdeen) ou Eva Pons (Universidade Autónoma de Barcelona).

A Carta Europea da Linguas Rexionais ou Minoritarias (CELRM) aprobada polo Consello de Europa quere protexer a riqueza lingüística existente en Europa manifestada pola linguas rexionais e minoritarias faladas tradicionalmente nos seus territorios.

A Carta Europea de Linguas Rexionais ou Minoritarias (CELRM) aprobada polo Consello de Europa quere protexer a riqueza lingüística existente en Europa manifestada polas linguas rexionais e minoritarias faladas tradicionalmente nos seus territorios.

Chove en Santiago...

... e en todo o país

Libros por Haití

A Biblioteca da Universidade de Vigo está a organizar un mercadilllo solidario de libros para recadar fondos destinados a Haití. Podedes compartir as vosas lecturas colaborando con esta iniciativa. Só tendes que elixir os libros que ides premiar e doalos á biblioteca para poñelos logo á venda e así recadar algúns cartos que se ingresarán nunha conta da Cruz Vermella

Racismo consentido

Publicado por Pilar García negro en Terra e Tempo:

Xa vai por dúas veces, como mínimo, que Rosa Díez, deputada de extrema direita e de extremo españolismo racista, utiliza o termo "gallego" para caracterizar pexorativamente o elemento político correspondente, neste caso, Rodríguez Zapatero e Raxoi. E non pasa nada... Quero dicer: o entrevistador (Iñaki Gabilondo, para CNN+) continúa a "disparar" perguntas de resposta rápida, a base de nomear un personaxe e solicitar unha definición inmediata, e "gallego en el sentido más peyorativo del término" é a "ficha" que lle coloca ao primeiro dos citados. Raxoi é "gallego" sen máis, unha sorte... E segue a ronda das perguntas, como se tal cousa... Vaiamos a outros exemplos. Hai anos, Jordi Pujol, como Presidente de Cataluña, empregou o termo "ginatería", nunha conversa coloquial e informal; foi tal emprego denunciado e aireado como a apoteose de todas as discriminacións e tivo que se desculpar, publicamente, por activa, por pasiva e por perifrástica. Voltemos ao presente. ¿Que pasaría se a mesma señora se referise a Barack Obama como o presidente negro dos USA, con perdón? ¿Seríalle admitido sen comentario nengún? Ou, simplesmente, dixese que, a pesar de ser negro, Nelson Mandela merece os recoñecementos de que é obxecto? ¿Pasaría por alto? Pois ben, non menor, en toda a abominábel carga racista, é a mención que se fai do noso xentilicio, do noso ser colectivo. Seica se pode facer impunemente, o cal dá que pensar, porque se admitirá como cousa "natural", "coloquial" e mesmo "simpática" que unha das acepcións de "gallego" sexa ruín, mal gobernante, ambiguo ou renarte. Pola mesma, coa mesma impunidade, nós poderiamos utilizar "español", como caracterización psicopolítica ou sociopolítica, como equivalente a "déspota", "imperialista", "prepotente" ou "analfabeto" (ignorar o que se despreza, que dixo Antonio Machado; desprezar o que se ignora, engadimos nós...). Se tal fixésemos, non habería auga que nos lavase...En fin, por riba da súa rabuda ignorancia ("más peyorativo", como se este fose un adxectivo contábel e non con semántica non cuantificábel), Rosa Díez é igual de racista que os nazis, ou os escravistas ou os segregacionistas ou os sexistas de toda laia... Que se lle consista sen reprobación nengunha; que non haxa, en España, quen lle reclame decontado a devolución do escano tan indignamente ocupado, dá idea da degradación actual da política española e da impunidade coa que se pode seguir negando e vilipendiando aos que temos que ser españois á forza, sen merecermos, ao que se ve, a mínima consideración de igualdade formal, como no máis vello e reseso apartheid histórico dos nosos antepasados ("Viajeros al tren, y los gallegos también...!").Quero pensar que haberá alguén NORMAL que, polo menos, afee ao señor Gabilondo a impunidade con que nunha emisora televisiva se pode insultar a unha parte dos que a ven e a pagan...

Sexonacionalismo

Hoxe topamos no Blogue de Ana Bande este post que nos gustou moito. O que realmente nos gustou foi o anuncio que deu pé ao post:

Está claro que nestes tempos cómpre buscar parella con alguén coas nosas ideas... será que non hai moitos que as compartan ou será que se nos acabaron as ganas de discutir? Isto é o que di o post inicial:

Porque claro, para que haxa unha auténtica compenetración teñen que concordar tamén as ideas. Iso é ter as cousas claras, si señor. Velaquí un exemplo dignísimo de verdadeira entrega á causa nacional, auténtica fidelidade patria. Vexo aí unha proposta de relación de submisión política e de xénero que pode inaugurar unha cuarta ou quinta vía. Que retorcida son, si, si, é verdade. Pode que si. Pero pensade comigo...¿por que ter ideas galeguistas e ser sensible cos problemas do país é a condición para un contacto meramente sexual? ¿que valor engadido pode aportar un nacionalista de ideas sensibles cos problemas do país á sexualidade desa muller? Poden ser máis de cincuenta e cinco razóns, pero só son quen de imaxinar a unha parella que trata de facelo entre estampas de Castelao arrolados polo son dunha gaita. E está ben que así sexa ¡que carai! É como dicir ¿somos ou non somos? ¿pois entón? falemos claro, que son unha tía seria e non me vou deitar con calquera chiquilicuatre que non teña claro a diferencia de nación e nacionalidade, que non estea ben dotado de argumentos en contra do decreto ou que non teña traia ben estudadas as posturas en torno á lingua, a cultura e o territorio.

Sen respecto

Ata na Voz, que xa sabedes de que pé coxea, os titulares de hoxe son:

Clamor contra Rosa Díez por utilizar «gallego» para descalificar a Zapatero

500 normas impoñen o castelán

500 normas impoñen o castelán nas comunidades bilingües

A Plataforma per la Llengua elabora tres informes para demostrar a discriminación que sofren as linguas cooficiais no Estado .
A maioria inclúen sancións lingüísticas. Existen 54 normativas, pro exemplo, que obrigan unicamente o coñecemento do castelán e nalgunhas delas especifícase que o resto das linguas cooficiais non poderán ser requiridas, ao tempo que se establece un máximo de puntuación de méritos por se algunha administración as quere contabilizar para a obtención de prazas.
A Plataforma sinala que:
mentres as linguas cooficiais non asuman o mesmo status legal do castelán na estrutura do Estado, os cidadáns do dominio lingüístico non castelán non terán garantidos os seus dereitos como falantes.
E seguimos na mesma, Esquecendo as obrigas . A Plataforma Queremos Galego anunciou onte que o Comité de Expertos do Consello de Europa emitirá en abril o seu informe "máis crítico" coa política lingüística levada a cabo pola Xunta de Galicia con respecto ao cumprimento da Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias.
No entanto, O Consello Xeral do Poder Xudicial ve "inconvenientes" no anteproxecto de lei do Rexistro Civil por permitir as inscricións "en calquera das linguas oficiais do Estado" e pide que o seu uso se circunscriba ás comunidades autónomas onde ese idioma teña oficialidade.
Efectivamente, o galego, só para Galicia. Un galego en Zamora non ten os mesmos dereitos que un zamorano en Ourense, a razón: un deles é galego. A isto chámaselle racismo.

Vía

O "gallego" de Rosa Díez

A líder de UPyD, Rosa Díez, para insultar a Zapatero, chámalle gallego.

Rosa Díez: 'Zapatero podería ser gallego no sentido pexorativo da palabra' . A este respecto A RAE aínda contén “tonto” –falto de entendemento ou razón– "bruto" ou “tartamudo” como definicións de "gallego".
Todo un un exemplo de bo facer político:

Día de Rosalía

Poucas figuras concitan a mesma unanimidade que Rosalía de Castro. No día en que se cumpren 173 anos do seu nacemento e no ano en que sumaremos 125 anos da súa ausencia, a escritora, poeta fundadora da literatura galega contemporánea e primeira feminista da nación galega, recibirá sentidas homenaxes por todo o país. O seu compromiso, aínda vixente hoxe, é reivindicado esta semana nos colexios, nos centros culturais e nas prazas públicas dunha Galiza que a lembra con orgullo e que a reivindica como referente.

A Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG) realizará este mércores unha lectura simultánea en varias cidades do país. Reproducimos aquí o seu manifesto:Manifesto no día de Rosalía.24 de febreiro de 2010

"O tempo pasou rápido; a centela tal vez máis lentamente..."

Hoxe, 24 de febreiro de 2010, cúmprense 173 anos do nacemento da escritora galega Rosalía de Castro. No próximo 15 de xullo, terémola presente na nosa memoria após 125 da súa morte. Nela e con ela lembramos non só unha personalidade altísima das nosas letras, senón a muller que alargou até o infinito o campo da literatura e da cultura galegas e, con el, as aspiracións a un outro papel histórico para a súa lingua e a súa patria, Galiza.

* * *Nestes días para nós escuros, Rosalía, lembrámoste unha e outra vez. Os nosos ollos percorren infatigábeis os teus versos, de onte a hoxe, e a memoria rescata da súa entraña retallos de poemas que palpitan nas nosas veas e percorren o noso corpo todo. E preguntámonos se este frío imposíbel que se instala na nosa pel é o mesmo frío que ti sentiches ante os que teñen fama de honrados na vila, aqueles que, amparados hoxe no mandato estatutario que lles foi outorgado para promoveren a cultura galega e a defenderen fronte ás agresións, utilízano contra todo o que ti significas, minusvalorando a herdanza túa e todo o que de noso achan ao seu paso aqueles que non entenden non todo o que somos e o que significamos. "Cantarte hei, Galicia,

na lengua gallega, /

consolo dos males,

alivio das penas.

"Hoxe continuamos a te refrendar Rosalía de Castro como a poeta fundadora da literatura galega contemporánea, pois o teu pensamento intelectual traspasa uns versos conscientes de lle estar a dar forma a unha materia patriótica senlleira a través da publicación daquel que foi o teu primeiro monumento literario da modernidade en 1863 e, asemade, voz colectiva da nación: Cantares gallegos, onde a paisaxe, os costumes, o clima e o pobo son unha realidade para lle dar luz desde a dignificación. E o compromiso co teu pobo esixíache a utilización da lingua de seu.

"mollo na propia sangue a dura pruma..."

Na Habana, en 1880, o teu segundo poemario, Follas Novas, despois de impedimentos e censuras varias, olla a luz e supón a túa consagración definitiva da máis galega e, ao tempo, a máis universal dos nosos escritores, pois canda o excelso ritmo poético da túa obra fica certificada a validade do galego para o tratamento estético-literario de todos os temas, sen as limitacións que, onte como hoxe, se lle querían impoñer á lingua galega, orquestadamente limitada e minusvalorada para os redutos máis íntimos e persoais, invisibilizada no escenario da cultura e do progreso, do recoñecemento público. E entón o teu eu xeneroso de escritora comprometida debrúzase e asume ser a voz da solidariedade maiúscula cos marxinados, cos asoballados, coas mulleres do pobo, vítimas dobres dos danos infrinxidos á Galiza, á procura de ser novamente dona da súa propia liña do tempo.

Os que hoxe nos negan, como a ti te negaron ao longo de tanto tempo, son da estirpe dos que te alcumaron de chorona, mixiriqueira e trastornada por sombras de incerteza, dos que ocultaron o xenio do teu verso construíndoche unha imaxe distorsionada para afastarnos da exactitude das túas palabras, co único obxectivo de impediren que o teu verbo incendiase a nosa vontade e a luz dos teus versos abrise ventás de claridade no noso coñecemento. Deformábante para ocultarte, mentían, como nos seguen a mentir hoxe para destruíren a nosa cerna e esborrallaren a espiral de conciencia que ti iniciaches un día, con ese atrevemento histórico que foi un verdadeiro contrato de xustiza co pobo de noso e co futuro.

"Daquelas que cantan as pombas e as frores ..."

Mais a nosa lembranza de hoxe trae canda nós a reivindicación da túa personalidade consciente, a de ser a primeira feminista da nación galega: pola túa rebeldía ao non aceptares normas masculinas exteriores e superiores á súa propia conciencia e á súa libre vontade; porque te internaches con toda naturalidade no repertorio temático que se reputaba privativo dos homes; porque amosaches a túa solidariedade profunda coa vida e as circunstancias discriminadas das mulleres en xeral e das galegas e traballadoras en particular.

....

É por iso que este Nós plural e colectivo que hoxe nos autoconvoca na túa orgullosa lembranza, demanda declarámonos mulleres e homes fillos da túa estirpe e coa forza do teu legado imprescindíbel diremos unha e outra vez, unha e outra vez, unha e tantas veces como sexa necesario, coa mesma lingua coa que ti renegaches dunha emigración que nos destruía, coa mesma lingua coa que reclamaches respecto para os nosos traballadores, coa mesma lingua coa que denunciaches as inxustizas para coas mulleres, esa lingua que ti ergueches da terra para a converteres en material precioso digno do mellor ourive; con esa mesma lingua nós ergueremos a bandeira do noso orgullo de galegas e galegos para seguir pregoando o noso amor, ese amor que nos une a ti por riba do tempo e do espazo, máis alá da existencia material e tanxíbel, o amor por este idioma noso, que en ti volveu nacer e polo que nós tamén daremos a nosa alma.

O teu nome revive día a día nas túas lecturas, o teu ser nunca acabado de descifar céibase paseniñamente de cadeas censoras artificiais, a túa identidade galega consciente albíscase grazas ao pulo de investigadores propios e foráneos, os teus poemas apréndennos unha historia ferida, mancada pola inxustiza e o empoderamento do forte contra o débil.

Soubeches ser quen eras e defendéchelo co orgullo dunha voz pública propia e sen medo a non ser entendida ou a seres negada. Como valor humano galego universal que simboliza a nosa identidade de galegos e galegas, demandamos do goberno da Xunta de Galiza que á maior brevidade cree o Instituto Rosalía de Castro para que a nosa cultura sexa posta en valor dentro e fóra da Galiza, procurando dármonos a nós mesmos e ao mundo a imaxe real dun pobo cunha cultura milenaria e unha lingua orgullosas se seu, cun lugar na historia dos pobos que construíron a Europa.

Demandamos, finalmente, que esta institución sexa creada para levar a túa merecida internacionalización definitiva e a da cultura galega nun mundo aberto que a ti, Rosalía, non che resultaría nada alleo.

Crieur à Midi (reflexión do voso profe Xulio)

Crónica dunha viaxe

Polo Antroido viaxamos cara as terras de Val d’Oise, departamento próximo a París que acolle un conxunto de paisaxes naturais, fermosas ribeiras do Oise, o Epte ou la Seine e vilas todas elas a ben seguro cun grande encanto. Fomos a Saint-Leu-la-Forêt, unha vila fermosa e tranquila; as xentes que nos trataron, amables e, coma din na súa fala, “très gentils”.
Nun dos días de andaina, o noso anfitrión levounos a unha vila chamada Auvers-sur-Oise, onde se atopa un fermoso castelo, a casa do doutor Gachet e, alén doutras moradas, o museo do asente, licor preferido dos artistas de finais de século XIX (feito a partir dun preparado de plantas entre as que se atopa a Artemisa absinthium), utilizado tamén con fins terapéuticos e que daría para outra historia distinta a que refiro.
A vila de Auvers-sur-Oise é famosa por acoller no camposanto as tumbas dos irmáns Vincent e Théo van Gogh. Auvers-sur-Oise foi un dos lugares favoritos de numerosos artistas como Cézanne, Pisarro, Sisley, Monet e o devandito Vincent van Goth, seica seducidos polo carácter rústico e pintoresco da vila…
A min chamoume a atención todo canto escribo, e ver como na praza de “la Mairie” (do Concello), ao mediodía, un home de voz forte e profunda, le crieur public (que eu traduzo como “berrón público”), sobre un caixón, contaba historias de amor, denuncias, venda de obxectos, chistes, poemas… Escoitabamos aquel home na compaña de moitas máis persoas, algúns foráneos coma nós, outros, os máis, veciños e veciñas da vila; e a cada intre aplaudiamos o recitar dos textos…
Logo de facer parada nun café , chamado “Sous le Porche”, descubrín de certo a historia: desde hai tres anos, cada domingo ao mediodía, na praza do concello de Auvers-sur-Oise, le crieur public grita as mensaxes e anuncios que os veciños da vila redactan nas follas que se atopan a disposición do público no citado café e que deben depositar con antelación nunha caixa azul situada á porta do mesmo, polo módico prezo de 1 € cada unha; seica as mensaxes de amor son gratuítas, pois como din nos folletos explicativos: “as mensaxes de amor non teñen prezo”.
Pensei na Galiza, nas prazas dos concellos das nosas vilas, en que ben poderiamos nomear un crieur public para cada unha delas, e aos domingos ao mediodía, tódolos domingos do ano, berrar sen desmaio poemas de amor pola nosa terra, protestas contra dos que queren que sexamos plurilingües e reneguemos da nosa lingua, anuncios de cousas alegres, denuncias dos parlamentares que se apropian do indebido e din que son disfuncións, contos do pasado e do presente…E todos poderíamos escribir de vez en cando algunha historia para contar e todos iríamos a escoitar ao crieur public ao mediodía dos domingos, e sería o lugar e a hora de conversa dos veciños, tan escasa nos tempos que están a correr… e quen sabe?... Se cadra este sería o xeito de sermos máis nós.

Xulio Álvarez Crespo
Muíño do IGIX

Polo Febreiro de 2010, no Carballiño.

Orgullosos, nós tamén

Estupenda iniciativa a da Coordinadora Galega de Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística: Orgullosos do noso, orgullosos da nosa lingua.

Martín (Martiño???) Rivas, Belén Regueira, Antón Reixa, Susana Seivane, Luís Tosar e María Castro están orgullos@s do galego ao 100%:

En galego, proba e verás from Coordinadora Galega ENDL on Vimeo.

21 días... falando galego

Así de orixinal esta "campaña" que ben podería ser un "Gran irmán" da nosa televisión galega. Podedes atopala aquí.

Hola, Son Samanta Villar e son periodista.

Milleiros de persoas viven cada día falando soamente unha língua, o galego. Saen a rúa, fan a compra... Nembargantes, algo que parece un feito tan normal como é falar unha língua, tórnase en un verdadeiro suplicio. Porque a xente é sometida a tal calvario?

Pasarei 21 días falando galego, e vivirei situacións como que alguén se negue a facerme unha entrevista de traballo por falar en galego, ou a imposibilidade de ver unha película no cine en galego...

Toda unha mostra de estoicismo linguístico que vivirei en primeira persoa.
Isto é 21 días falando galego.

Que ben fala Neves... en Vigo

A Señora Neves conta en poucas palabras "a historia contemporánea da nosa lingua".



Vía

Buratos

Primeiro videoclip extraído do 7º disco de Ruxe-Ruxe, "Na fura de diante" (que estará á venda o día 6 de marzo), realizado co tema Buratos.

The best metod to learn galician

Sechu Sende cóntanos un bo método para aprender galego en pouco tempo:



Vía

Día Internacional da Lingua Materna

Hoxe, 21 de febreiro é o Dí­a Internacional da Lingua Materna. Curioso que dende a Secretaría Xeral de Política Lingüística nos ofrezan recursos e información sobre este día.
O Dí­a Internacional da Lingua Materna foi establecido pola Conferencia Xeral da Unesco en 1999 para promover o pluralismo lingüístico e a diversidade cultural.

As propostas para o Día Internacional da Lingua Materna son:

1. Educa no respecto a todas as linguas

2. Transmite o valor da diversidade

3. Cultiva as linguas con menos falantes

4. Fomenta a aprendizaxe de linguas

5. Perde o medo a equivocarte

6. Déixalles aos teus fillos unha herdanza valiosa

7. Acolle as outras linguas que te rodean

8. Non lle peches a ninguén as portas da túa lingua

9. Practica o ecoturismo lingüístico

10. Fala tamén para os que están preto

Nunca llo perdoarei

Francisco Castro, quen estivo hai pouco no noso centro, escribe na Nosa Terra:

Algo que nunca lle perdoarei ao PP é que na barafunda da discusión sobre o asunto do Decreto e os cristos con Galicia Bi ou Tri ou Cunninlingüe ou como sexa que se chaman eses apocalípticos e desintegrados, lanzaran o bulo, interesado, repetitivo, mentirán, monocorde, monolítico, monoabsurdo e monoparvo de que o BNG e o PSOE estaban radicalizando o debate.

Porque a palabra radical é unha palabra que, semántica, pero sobre todo, politicamente, ten moitísimas implicacións. Aínda que non tería por que significar nada malo a priori (ser radicais, por exemplo, na defensa ecolóxica ou na igualdade de oportunidades non é ningún disparate), o certo é que é empregada interesadamente para asociar con violencia e, sobre todo, con irracionalidade. Un radical, xa que logo, é un tipo que non as pensa, un arroutado que, en canto ten ocasión, vai e pega un bombazo nun caixeiro. Un radical é un infrahumano indigno de vivir entre os racionais normais de gravata seria e discurso moderado. Iso é o que din, seica.

Por iso digo que non vou perdoarlles que provocasen este problema artificial e forzado converténdonos, diante dos veciños que nada sabían de que había un conflito lingüístico en Galicia, en xente perigosa. Porque é sabido: os que defendemos o galego somos galeguistas (non tería por que ser así), somos de esquerdas (non tería por que ser así) e votamos o Bloque (non tería por que ser así). E o máis grave: os que estamos co galego estamos contra o inglés (non tería por que así), estamos contra o progreso educativo (non tería por que ser así), e estamos contra desas mellores oportunidades que na vida as nosas crianzas poderían ter se triunfase o plurilingüísmo. Ou sexa, que somos uns radicais, é dicir, infrahumanos indignos de vivir entre os racionais normais de gravata seria e discurso moderado.

E eu sonlles un tipo do máis decente. Que fala galego. Pero do máis decente.

Así que nunca llo perdoarei.

Carta Aberta a Don Mauro Fernández

Xabier Docampo en Vieiros:

Prezado señor: Lin antonte un seu artigo titulado Entre impostor y galegófobo que, aínda que non me sorprendeu despois de telo escoitado a vostede no “Seminario sobre lingua, sociedade e política en Galicia” celebrado o 1 de decembro do pasado ano no CCG, contén cousas que me producen unha gran perplexidade.

Comezo por non dar comprendido a razón do uso que vostede fai da primeira persoa do plural. Certo que ese nós pode ter raíz maiestática en virtude de que vostede quere darlle ao texto un ton episcopal, o dunha carta pastoral dirixida aos fieis da súa doutrina. Outra razón para dirixirse aos lectores desde ese nosoutros pode estar en que porta vostede a representatividade dalgún grupo ou pluralidade. Entón sería ben poder identificalo, así que, vostede sabe quen son, fágao público. Eu barrunto de quen se trata, mais debo recoñecer que só son xogos da miña dedución, que é tanto como dicir da miña imaxinación.

Do contido do artigo quería atender a un par de cousas que non creo que se deban deixar sen comentar. En primeiro lugar ben sabe vostede que o xogo de dicirse equidistante a base de se arrogar o dereito a situar os extremos onde a un lle peta, é un xogo falsario de lado a lado. Porque, mire señor Fernández, se eu fago o mesmo, quero dicir, se poño o extremo dereito nas súas teses, vostede é, sen dúbida algunha, un galegófobo. O mesmo ocorre cando fala de equilibrio. A que equilibrio se refire? A aquel que, no mellor dos casos, só podería contribuír a manter a situación actual na balanza social do binomio galego-castelán? Pois mire, iso está moi perto das teses da galegofobia: deixar todo como está, que a inercia social se encargará de facer desaparecer o galego. Hai que se asegurar, din, de que non se leven a cabo ningún tipo de accións que promovan o uso do galego, facer del unha lingua inútil. Deixalo na escola (iso si, baixo férreo control), porque as competencias inútiles abandónanse.

Vese por onde quere ir vostede, señor Fernández, está claro que o obxectivo que ten posto no punto de mira é o PXNLG. E non está só neste camiño, non nos enganemos, o señor Secretario Xeral de Política Lingüística xa fixo declaracións nese mesmo ton. E para iso non se lle ocorre cousa mellor que negarlle lexitimidade ao Plan porque propón medidas de protección do galego e de promoción do seu uso. Vostede non é unha anomalía por falar castelán, cadaquén fala o que lle peta e nada teño eu contra o castelán nin contra os seus falantes, éo por negar o dereito á promoción do uso do galego. Agora compréndense ben as súas teimas, por máis que a realidade e a maioría dos expertos digan o contrario, en afirmar que o galego está a recuperar falantes: desarmar calquera acción de recuperación, conseguir que baixemos os brazos e os entreguemos ás alxemas. O seu (de vostedes, sexan quen sexan) intento de desprestixiar o PXNLG é unha argucia miserábel. Eliminar as referencias, desarmar as defensas para que o baleiro trague e destrúa a nosa lingua, merece o desprezo do pobo galego.

Señor Fernández abandone calquera disimulo. Negarlle ao pobo galego o dereito a se dotar de medios normativos de promoción do uso da súa lingua propia nunha situación coma a actual é un acto claro de galegofobia.
Atentamente,

Prevención contra o cancro de mama

Campaña de prevención de Ausonia e da Asociación Española contra o Cancro nos blogues.

Nace Komunikando.tv

Vía

Recorte de liberdades (Mercedes Carreira Varela)

Esta é unha "carta ao director" dunha avogada galega que relata como vive profesionalmente a crispación que está a provocar a actual política lingüística de confrontación do goberno galego.

Dende hai dezaoito anos exerzo a miña profesión de avogada, e tiven a sorte de poder exercela en galego, excepto cando algún procedemento se tramitou fóra de Galiza.

Sempre tiven unha relación cordial cos compañeiros avogados, xuíces, fiscais e demais persoal dos xulgados. Nunca ata o día de hoxe me vin na obriga de falar en castelán no xulgado, mesmo cando algunha parte non era galega facía esforzos por entenderme, tamén pola miña parte tratei de actuar coa máxima educación a este respecto.

Hoxe, no transcurso dun xuízo, unha testemuña da parte contraria, un galego, vigués de nacemento e residencia, ante unha pregunta molesta, esixiume que lle falase en castelán. A xuíza preguntoume se sabía falar en castelán e pediume, con educación, se podía falalo.

Esta letrada, que ante todo tén que mirar polos intereses do seu cliente, co puñal cravado no peito e tragando unha inmensa rabia, aceptou, manifestando que o facía por respecto á súa señoría e ao propio cliente. En realidade, era só por non prexudicar ao cliente ante unha situación que, incriblemente, podía prexudicar o preito.

Finalizado o xuízo, a xuíza agradeceu a deferencia, supoño que comprendendo o grande esforzo que me supuxo e o aldraxada que me sentín.

Levo todo o día cunha comechón nos ollos, na gorxa e no peito que me anulou case calquera capacidade de resposta.

O peor é que estou segura que este galego renegado só me esixiu falar en castelán por me humillar. Podemos pensar que empregou a súa propia táctica para poñerme contra as cordas, pero non era esa a finalidade, a súa intención era someterme.

Este non é un feito illado. Recentemente, no meu despacho profesional un novo cliente, tamén galego, pediume que lle falara en castelán, por ser o meu espazo privado negueime e, por certo, non perdín o cliente, porque logo dun tempo de charla, as cousas remataron por poñerse no seu sitio.

Aínda que poida parecer raro, o idioma nunca me restou prestixio profesional, penso que incluso me beneficiou na relación cos demais, non perdín clientes por este motivo e quizais gañase algúns que se sentiron mais amparados.

Na miña relación tanto profesional como persoal, sempre respectei os dereitos dos demais, e considero que o emprego da lingua forma parte do ámbito dos dereitos e liberdades de cada un. A diferencia é que neste momento se creou unha psicose contra o galego na que calquera se pode sentir intimidado porque llo falen. Non importa que a intimidada sexa eu e, polo tanto, que teña que falar en castelán; igual que nunca pedín que mo falaran, tampouco mo pediron.

Tantos anos despois do franquismo volvemos atoparnos ante unha caza de bruxas, e se isto continúa polo camiño que vai creo que imos asistir a unha loita fratricida da que non coñecemos as consecuencias. O que si aseguro é que non somos os galegos falantes os que encirramos a ninguén.

En Vigo a 10 de febreiro de 2010

Mercedes Carreira Varela

Cantalingua 2010

O día 1 de febreiro comezou o concurso de cancións Cantalingua, ideado polas entidades organizadoras de Correlingua en colaboración co portal de música en galego Komunikando.net. O prazo de presentación está aberto ata o 10 de abril.

Videos promocionais de Cantalingua:

Bases e información

Aquí podes escoitar as cancións presentadas ao concurso, ver as fotos dos grupos participar nos comentarios.

Luar na Lubre

Con Luar na Lubre temos desde hai 24 anos música folk; o seu álbum "Ao vivo" -gravado en directo o 23 de xaneiro do 2009 no teatro Colón d'A Coruña- recibiu o premio de Mellor álbum de música tradicional 209 na XIV edición dos Premios da Música que se entregarán o próximo 4 de marzo no Teatro Häagen-Dazs Calderón de Madrid.

Este vídeo de 20 minutos é un resumodas cancións do concerto dese álbum.

Leis que fixeron que os galegos falasen castelán "voluntariamente".

Acabo de atopar este blogue (grazas por comentar en Trafegando) e traio este seu interesante artigo ata aquí:

Un 23 de abril de 2001, un monarca que comentou algo así como: "... a nadie se le obligó nunca a hablar en castellano..." Vou falar maioritariamente do problema galego pero as leis foron dende Madrid cara todo o Estado e serven tanto exemplos galegos, como cataláns como éuscaros. Este traballo saiu de varias páxinas webs e libros, ó final de todo porei a bibliografía por se alguén quere comprobalo. Poreino na súa língua orixinal que sei que os galego-falantes a entenden, non por superioridade racial senón porque para algo tén que servi-la imposición doutra língua, espero que non vos importe:

El Consejo de Castilla al rey Felipe V, después de la caída de Barcelona en 1714

"Supuesta y asensada la calidad de que se hayan de abolir, borrar, quitar enteramente los fueros, constituciones, usos, costumbres y privilegios que gozaba el Principado, será bien que las con que en su lugar haya de ser gobernado y mantenido en justicia, las mande V.M. ejercer con la calidad de por ahora; y que sea practicado desde luego las leyes de Castilla así en lo civil como en lo criminal, actuando en lengua castellana, a reserva de aquellos pequeños lugares que, por su miseria y situación en la montaña, en que será justo se dispense esta condición, hasta que la comunicación y el trato haga menos difícil y costosa su introducción en ellos (...) Que en las escuelas de primeras letras y de Gramática no se permitan libros en lengua catalana, escribir ni hablar en ella dentro de las escuelas, y que la Doctrina cristiana sea y la aprendan en castellano."

Felipe V, 1717, ‘Carta del Rey a los Corregidores’, sobre la aplicación del Decreto de Nueva Planta

"Pondrá el corregidor el mayor cuidado en introducir la lengua castellana, a cuyo fin dará providencias más templadas y disimuladas para que se note el efecto sin que se note el cuidado."

Real cédula de Carlos III de 23 de mayo de 1768

"(...) Para que en todo el Reyno se actúe y enseñe en lengua castellana. (...) y a este efecto derogo y anulo todas qualesquier resoluciones, o estilos, que haya en contrario, y esto mismo recomendará el mi Consejo a los Ordinarios Diocesanos, para que en sus Curias se actúe en lengua castellana.

Finalmente mando, que la enseñanza de primeras Letras, Latinidad y Retórica, se haga en lengua castellana generalmente, donde quiera que no se practique, cuidando de su cumplimiento las Audiencias y Justicias respectivas."

Real cédula de Carlos III de 10 de mayo de 1770

"Por la presente ordeno y mando a mis Virreyes del Perú, Nueva Granada, Nuevo Reyno de Granada..., que cada uno de la parte que respectivamente le tocare, guarden, cumplan y ejecuten, y hagan guardar, cumplir y ejecutar puntual y efectivamente la enunciado mi Real Resolución (...), para que de una vez se llegue a conseguir el que estingan los diferentes idiomas, de que se una en los mismos dominios, y sólo se hable el castellano, como está mandado por repetidas Reales Cédulas y Órdenes expedidas en el asunto."

Real Decreto del 28 de Diciembre de 1799

"En ningún teatro de España se podrán representar, cantar ni bailar piezas que no sean en idioma castellano, y actuadas por Actores y Actrices nacionales o naturalizados en estos Reinos, así como está mandado para los de Madrid en Real Orden de 28 de Diciembre de 1799."

Gobierno Superior Político de Baleares, Mallorca Regencia de Maria, 22 de febrero de 1837

"Cada maestro ó maestra tendrá una sortija de metal, que el lunes entregará á uno de sus discípulos, advirtiendo á los demás que dentro del umbral de la escuela ninguno hable palabra que no sea en castellano, so pena de que oyéndola aquel que tiene la sortija, se la entregará en el momento, y el culpable no podrá negarse á recibirla; pero con el bien entendido de que en oyendo este en el mismo local que otro condiscípulo incurre en la misma falta, tendrá acción á pasarle el anillo, y este á otro en caso igual, y así sucesivamente durante la semana hasta la tarde del sábado, en que á la hora señalada aquel en cuyo poder se encuentre el anillo sufra la pena."

Ley de Instrucción Pública de 9 de septiembre de 1857

"Art. 88. La Gramática y Ortografía de la Academia Española serán texto obligatorio y único para estas materias en la enseñanza pública."

Ley de 28 de mayo de 1862, del Notariado

"Art. 25. Los instrumentos públicos se redactarán en lengua castellana, y se escribirán con letra clara, sin abreviaturas y sin blancos..."

Boletín Oficial de la Provincia de Barcelona 29 de enero de 1867

"A la vista de la comunicación pasada a este ministerio por el censor interino de teatros del reino, con fecha de cuatro del corriente, en la que se hace notar el gran número de producciones dramáticas que se presentan a la censura, escritas en los diferentes dialectos y considerando que esta novedad ha de contribuir forzosamente a fomentar el espíritu autóctono de los mismos, destruyendo el medio más eficaz para que se generalice el uso de la lengua nacional, la Reina (q.D.G.) ha tenido a bien disponer que en adelante no se admitan a la censura obras escritas en qualquiera de los dialectos de las provincias de España."

Real Decreto de 21 de noviembre de 1902

"Los maestros y maestras de Instrucción Primaria que enseñasen a sus discípulos la Doctrina Cristiana u otra cualquiera materia en un idioma o dialecto que no sea la lengua castellana serán castigados por primera vez con amonestación por parte del inspector provincial de Primera Enseñanza, quien dará cuenta del hecho al Ministerio del ramo, y si reincidiese, después de haber sufrido una amonestación, serán separados del Magisterio oficial, perdiendo cuantos derechos les reconoce la Ley."

Real Decreto contra el separatismo de 1923

"Art. 2. No podrá usarse por las personas investidas de autoridad otro idioma que el castellano (...) las corporaciones de carácter local o regional están obligadas a llevar en castellano los libros de registro."

Decreto de 11 de junio de 1926

“Art 1. Los Maestros nacionales que proscriban, abandonen o entorpezcan la enseñanza en su Escuela del idioma oficial en aquellas regiones en que se conserva otra lengua nativa, serán sometidos a expediente, pudiendo serles impuestas la suspensión de empleo y sueldo de uno a tres meses.

Art 2. En caso de reincidencia podrá acordarse su traslado libremente por el Ministerio de Instrucción pública y Bellas Artes a otra provincia donde no se hable más que la lengua oficial, en localidad de igual o menor vecindario. Artículo 3 . Si se tratase de Escuelas de Primera enseñanza públicas o privadas, cuyos Maestros no estén comprendidos en lo dispuesto en los anteriores artículos, podrán ser clausuradas temporal o definitivamente.”

Orden Ministerial sobre el Registro Civil del 18-V-1938

“Art. 1º En todo caso , tratándose de españoles, los nombres deberán consignarse en castellano."

Orden Ministerial sobre Cooperativas de 21-V-1938

“Queda terminantemente prohibido el uso de otro idioma que no sea el castellano(...)”

Orden Ministerial del 26-V-1938

"Queda terminantemente prohibido el uso de otro idioma que no sea el castellano en los títulos, razones sociales, Estatutos o Reglamentos, y en las convocatorias y celebraciones de asambleas, o Juntas de las entidades que dependan de este Ministerio."

Orden Ministerial de agosto de 1938

“Son nulas y sin valor legal las inscripciones que se hallen practicadas en idioma o dialecto distinto del idioma oficial castellano (...)”

Orden Ministerial sobre Hospedajes del 8-IV-1939

“Asimismo queda prohibido el empleo de términos distintos del español para nomenclatura de los hospedajes en España, sin perjuicio de que puedan usarse nombres geográficos del Extranjero en la titulación de los mismos(...)”

Orden Ministerial sobre Propiedad Industrial del 20-V- 1940

“Constituidos por palabras extranjeras o pertenecientes a dialectos distintos del idioma castellano que están en pugna con el sentimiento nacional y españolista (...)”

Circular sobre el uso del idioma por los funcionarios

“Todos los funcionarios que en acto de servicio se expresen en otro idioma que no sea el oficial del Estado, quedarán ipso facto destituidos (...)”. Neste mesmo ano ordénase que “todas las películas deberán estar dialogadas en castellano (...)”

Normas del Departamento de Cinematografía para la censura de películas de 1940

“Todas las películas deberán estar dialogadas en castellano prescindiéndose, en absoluto, de los dialectos (...)”

Orden del gobernador de Barcelona de 28 de julio de 1940

“1.-A partir de 1 de agosto todos los funcionarios contractuales de las corporaciones municipales de la región que se expresen en el exterior o en el interior de los edificios municipales en una lengua que no sea la del Estado serán inmediatamente destituidos, sin que tengan derecho a reclamar.

2.-Por lo que se refiere a maestros públicos y particulares, tal falta comportará la pérdida de los derechos a enseñar.

3.-Ninguna investigación contra los funcionarios será suspendida por falta de pruebas, y los indicios serán suficientes.”

Orden gobernativa de 31 de diciembre de 1951

Prohíbense os descursos en língua galega na Real Academia Galega.

Pero o peor de todo non é que se fixera hai moitos anos, é que aínda a día de hoxe se segue a impoñe-lo castelán por moito que nos queiran facer crer que somos nós os impositores.

Real Decreto 1246/2008 de 18 de julio

“Anexo III. Parte I. 14. Las informaciones estipuladas en el apartado 1 deberán ser redactadas en la caja y en el envase de los medicamentos al menos en castellano.”

Neste caso non é prohibición do uso dos idiomas cooficiais, é a imposición do oficial en todo o Estado. É o mesmo estilo da norma que multa a aqueles comercios que non rotulan como mínimo en catalán, por que se queixan de que esa norma impón o catalán e non se queixan de que esta norma impón o castelán?

Hai moitos casos deste estilo pero xa vemos que nós documentamos a imposición histórica e actual do castelán, a ver cando documentan que historica e actualmente o galego está imposto nalgún sitio. Todo isto sen chegar a falar da cantidade de veces que na práctica se rompe a teoría do Decreto de Normalización Lingüística cando a meirande parte dos mestres deciden dá-la clase na língua que eles deciden, na maioría dos casos sempre o castelán.

Para acabar remato coa folla voandeira saída da Imprenta Sindical da Coruña na época de Franco: